 |
 |
 |
 |
 |
Juli 2004
We gaan een kindje adopteren! Geen seconde hebben we getwijfeld.Als iets zó goed aanvoelt, moet je er geen nachtje over slapen. Een last is van onze schouders gevallen. Zwanger worden moet niet meer. We gaan ons geluk op een andere manier zoeken en hopelijk ook vinden.
Dezelfde dag nog doen we een telefoontje naar Kind & Gezin en enkele dagen later valt er een brochure in de bus. De eerste papieren worden zo snel we kunnen in orde gebracht en opgestuurd naar Kind & Gezin.
11 augustus 2004
Vanmorgen zat de informatiemap van Kind & Gezin bij de post. Een hele kanjer! Vermits we overmorgen op reis vertrekken, zal het voorlopig blijven bij er eens door bladeren. Als we terug zijn, hebben we nog tijd genoeg. Het zal toch nog wel eventjes duren voor we op voorbereidingscursus mogen gaan.
8 november 2004
We worden vandaag in Hasselt verwacht. Daar start onze voorbereidingscursus. Samen met nog 6 andere koppels krijgen we uitleg van een psychologe van het VCOK. We merken al vrij snel dat er nog veel te leren valt over adoptie. Thema's als openheid en rouwproces binnen de adoptiedriehoek, reacties van de omgeving, enz. doen ons even stil staan bij wat er ons te wachten staat. Dromen over schattige babyspulletjes, lieve kindersnoetjes en roze wolkjes is er niet bij. Dit is de realiteit. Positieve kant van de zaak: als je na deze cursus nog steeds wil adopteren, dan zit het wel goed!
22 november 2004
Tweede keer op voorbereidingscursus geweest. Deze keer was het maar een halve dag. Het onderwerp 'hechting' is uitgebreid aan bod gekomen. We hebben weer heel wat nieuwe inzichten opgedaan.
7 december 2004
Voormiddag zijn we voor de derde maal op cursus geweest. Fijn om er zo intensief mee bezig te zijn.
14 december 2004
Bij de voorbereidingscursus hoort ook een panelavond. Hier komen de verschillende partijen uit de adoptiedriehoek getuigen.
Wij trokken ervoor naar Antwerpen. Niet alleen de koppels van onze groep waren aanwezig, maar ook nog die van enkele andere groepen van Limburg en Antwerpen. Een hele bende!
Voor ons zaten drie vrouwen: één geadopteerde en twee adoptiemoeders. Ieder deed zijn eigen verhaal, heel open en eerlijk. Toch wel moedig.
20 december 2004
De laatste keer op voorbereidingscursus naar Hasselt. Eigenlijk wel spijtig! Net nu we de anderen wat beter beginnen te kennen. En ook de cursus zelf lijkt niet af. Dingen waar je voordien niet bij stil hebt gestaan, waar je je geen vragen rond stelde, zijn er nu opeens wel. We zullen zelf verder op onderzoek moeten gaan en er ons ook bij moeten neerleggen dat er veel onzekerheden zullen blijven. Maar da's het leven, niet?
24 januari 2005
Enkele dagen geleden, hebben we weer wat formulieren ontvangen. Deze keer van het CAW. Zij staan in voor onze evaluatie. Een uitgebreide vragenlijst en een medisch attest moeten teruggestuurd worden. Dus zijn we maar eventjes bij de dokter langs geweest. Die heeft ons "medisch geschikt verklaard tot het verzorgen en opvoeden van een adoptiekind en dit, voor zover te voorzien, tot de volwassenheid". Geweldig, niet!
En nu dit maar weer snel op de post doen en weer wachten. Deze keer op een telefoontje van het CAW om een eerste afspraak te maken.
17 maart 2005
Voor de eerste keer op evaluatiegesprek bij de maatschappelijk assistent van het CAW in Beringen. Toch wel wat zenuwachtig. Zal wel normaal zijn zeker, als je bedenkt dat daar straks een paar wildvreemde mensen gaan oordelen of wij wel geschikt zijn om een adoptiekindje op te voeden.
Maar het verliep wel vlot. Het voelde in ieder geval wel goed aan.
Door de nieuwe wet die eraan staat te komen, zullen de evaluatiegesprekken korter op elkaar volgen. Voorheen moesten er altijd minstens 2 weken tussen twee gesprekken zitten. Nu niet! Fijn!
25 maart 2005
De maatschappelijk assistente van het CAW is op huisbezoek geweest. Na afloop van het gesprek vertrouwde ze ons toe dat het er goed uit ziet. Nu komt het evaluatieteam een eerste keer samen voor een tussentijdse evaluatie. Daarna hebben we nog twee gesprekken met de psycholoog. Hopelijk verlopen die even positief!
12 april 2005
Toch weer eventjes wat zenuwen voor ons eerste gesprek met de psycholoog. Maar dat was niet nodig. Het gesprek verliep vrij vlot naar ons gevoel.
Nog één keertje en we hebben het gehad!
22 april 2005
Vandaag zijn we voor het laatste gesprek naar Beringen getrokken. Vooraf hadden we het gevoel dat we alles al verteld hadden. Na 6 uren praten, zou je dat toch denken. Maar de 2 uren vlogen weer voorbij.
Nu is het wachten geblazen! Door het verlengd weekend van O.H.Hemelvaart en 1 mei kan het evaluatieteam pas op 13 mei samenkomen om hun advies te geven. Zij bellen ons nadien. Best wel spannend!
12 mei 2005
Ondanks het feit dat we een beginseltoestemming moeten hebben, vooraleer we een contract kunnen tekenen met een adoptiebureau, hebben we toch al maar een afspraak gemaakt met FIAC. Dit is één van de 4 Vlaamse adoptiebureaus voor interlandelijke adoptie.
We hebben er wat meer uitleg gekregen over 3 van de landen waarmee zij samenwerken: Filippijnen, Ethiopië en Zuid-Afrika. En zoals we verwacht hadden, spreekt Zuid-Afrika ons het meest aan. Het zal dus een kindje uit Zuid-Afrika worden.
13 mei 2005
Om 17u komt het verlossende telefoontje. Het evaluatieteam van het CAW heeft ons een positief advies gegeven! Oef! Gedaan met de onzekerheid, niets kan ons nu nog tegenhouden.
Juni 2005
Ondertussen heeft FIAC onze beginseltoestemming gekregen van Kind & Gezin en kunnen we ook eindelijk het contract met het adoptiebureau tekenen. Hierin staat dat de wachttijd ongeveer 12 maanden bedraagt en dat er nog 7 koppels voor ons zijn. Hopelijk krijgen we nu snel de volledige uitleg over de samenstelling van ons dossier.
Augustus 2005
Na een paar telefoontjes en nog maar eens wat wachten, hebben we een bundeltje gekregen met uitleg over het samenstellen van ons dossier. Natuurlijk moeten we weer een aantal documenten gaan halen op het gemeentehuis en nog eens langs gaan bij de dokter voor een gezondheidsattest. Nu, dat is snel gebeurd.
Maar dan begint het pas! Ze verwachten ook nog een fotoalbum van ons. Hierin moeten we (in het Engels, natuurlijk) ons voorstellen. Dit zal gebruikt worden bij de matching. Als de afstandsmoeder dit wil kan ze a.d.h.v. dit album een gezin kiezen voor haar kindje. In de andere gevallen wordt het album ook gebruikt, maar zal er iemand anders (vb. kinderverzorgers, pleegouders...) de keuze maken.
Als je erbij nadenkt, besef je dat dit album wel eens zou kunnen bepalen welk kindje het onze wordt. Het heeft dus ook dagen geduurd vooraleer het af was. En dan zo snel mogelijk op de post.
Er moeten nu nog enkele documenten vertaald worden, waarna alles naar Zuid-Afrika vertrekt
8 september 2005
Minder leuk nieuws. We hebben vandaag een brief gekregen van FIAC waarin ze ons melden dat we toch naar de jeugdrechtbank moeten trekken. Vermits onze voorbereiding volledig achter de rug is en we al een beginseltoestemming hebben, hadden we dit echt niet verwacht. Maar men heeft beslist dat iedereen die op 1 september nog geen kindje had, de nieuwe weg moet volgen.
13 september 2005
13 is blijkbaar ons geluksgetal! Ons dossier is vandaag naar Zuid-Afrika vertrokken. Nu kan het aftellen (of eigenlijk is het optellen) beginnen. Hopelijk kunnen we nog eind 2006 onze kleine gaan halen.
21 september 2005
Na weer wat bewijzen van goed gedrag en zeden, geboorteaktes, bewijs van woonst... verzamelen (we worden daar stilaan goed in!) is er een dossier van ons namiddag op de jeugdrechtbank beland.
3 november 2005
De kinderkamer is af! De meubeltjes waren al langer klaar, maar nu is de rest ook gedaan. We hadden ons voorgenomen dat ze tegen het krokusverlof geverfd moest zijn, maar het is wat sneller gegaan. Nog wat details hier en daar en ze is compleet. Nieuwsgierig? Ga maar eens een kijkje nemen bij de foto's van ons huis.
17 november 2005
Om 9.30 werden we in Hasselt op de jeugdrechtbank verwacht om voor de rechter te verschijnen. Gelukkig waren we er als eersten, want er waren nog 5 andere koppels die ook om 9.30 een afspraak hadden.
Het ging heel snel. We zijn maar enkele minuutjes binnen geweest. Vermits we de allereerste kandidaat-adoptanten waren die ze daar voor zich kregen, wisten ze nog niet goed wat doen en vragen. Eventjes onze handtekening gezet en we stonden weer buiten.
14 december 2005
De jeugdrechter heeft beslist. In een brief wordt ons meegedeeld dat wij geschikt zijn bevonden voor het adopteren van één minderjarig kind.
26 januari 2006
FIAC organiseerde vanavond een contactavond rond reiservaringen voor de wachtende families van Zuid-Afrika. Een koppel dat al 2 meisjes uit Zuid-Afrika adopteerde, kwam vertellen over hun (reis)ervaringen. Heel leuk om zo nog wat concrete en praktische informatie te krijgen. En de fotootjes van hun twee schattige meisjes zorgden voor veel glimlachende gezichten.
We hebben ook vernomen dat er wat dingen zijn veranderd de afgelopen maanden. Zo zal FIAC in de toekomst alleen nog toewijzingen uit Kaapstad ontvangen. Voordien kregen ze er zowel uit Pretoria als uit Kaapstad en wist je als ouders pas bij het voorstel waar je naar toe ging. Wij gaan dus zeker naar Kaapstad (joepie!). Het aantal Zuid-Afrikaanse kindjes dat per jaar naar Vlaanderen kan komen is ook gestegen van 10 naar 20.
Nog meer goed nieuws is dat we waarschijnlijk toch maar 3 weken in Zuid-Afrika zullen moeten blijven. Sinds 1 september (nieuwe wetgeving) bestond de vrees dat dit er 4 à 5 zouden zijn. Maar de koppels die de afgelopen maanden hun kindje zijn gaan ophalen, konden allemaal met een extra formulier van de jeugdrechter, na 3 weken al naar huis vertrekken.
18 april 2006
10h30 vanmorgen. Net wat boodschappen gaan doen (o.a. Zuid-afrikaanse schuimwijn voor als er gevierd moet worden). Ik stap terug in de auto. Gsm gaat af. Op het schermpje verschijnt 'FIAC'. Nog enkele seconden denk ik: "het zal wel voor iets anders zijn!". Maar nee. Het is zo ver! In Zuid-Afrika wacht een jongetje van 4 maanden op ons.
Hoe het me gelukt is weet ik niet meer, maar ik heb Sven gebeld. Voicemail! Was te verwachten natuurlijk, want die zat vandaag in Brussel tests en interviews af te leggen voor zijn loopbaanonderzoek. Boodschap ingesproken en wachten...
Dan maar terug naar school. Nog een uurtje les geven of zo iets.
's Middags telefoon. Sven, eindelijk! Na heel wat georganiseer (Sven ging normaal vanavond rechtstreeks naar Zaventem om dan nog 2 dagen naar Polen te gaan voor het werk) kunnen we namiddag langsgaan bij FIAC.
Ik voelde me opeens niet meer zo lekker en ben namiddag dan ook een uurtje 'ziek' geweest. De enige manier om op school weg te geraken zonder dat iedereen het daar al voor onze ouders wist. Sorry, een leugentje om bestwil!
Bij FIAC hebben we dan namiddag de eerste foto's gezien van onze kleine spruit en nog een heleboel informatie meegekregen. Dat worden nog 2 drukke weekjes voor ons vertrek. Waarschijnlijk vertrekken we 4 mei en de overdracht vindt dan enkele dagen later plaats. Nu kunnen we echt aftellen!
En hoe hebben we de dag afgesloten? Met de ganse familie en enkele van die flessen Zuid-afrikaanse schuimwijn natuurlijk!